Woensdag voor een 'normale' chemo naar de dagbehandeling... Daar zit een meisje van 6 jaar die ook chemotherapie krijgt. Tijmen gaat bij haar aan het tafeltje zitten. Ik vraag of hij mee wil spelen met het spelletje memorie dat, Sam, het meisje aan het spelen is. 'Mamaaaa, dat is toch geen meisje, dat is een jongen!" Ik vraag met rode wangen waarom hij dat denkt. ' Hij heeft geen haar natuurlijk!" OK...dat vergt even wat uitleg...;-)
Terwijl ik gezellig met de moeder van Sam aan het kletsen ben, bij onze kindjes de chemo naar binnen loopt, zien we dat het bij Tijmen en Sam ook steeds gezelliger wordt. Er wordt geen woord gewisseld, maar Sam heeft een zak snoep en Tijmen zit er lekker van mee te eten. Tijmen is maar naast haar gaan zitten en ook onze lekkere dingen worden op tafel gelegd. Nog steeds zeggen ze niks tegen elkaar...maar waarschijnlijk zeggen de verlegen glimlachjes over en weer meer dan woorden...
Als we naar een hele poos weer naar huis mogen, willen zowel Sam als Tijmen niet mee.
Zij hebben het veel te veel naar hun zin! Naar veel overredingskracht en omkoperij lukt het om ze mee te krijgen. En dan zeggen ze hun eerste woorden tegen elkaar: 'Doei!'
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Hoi Tijmen,
Leuk hoor dat je een vriendinnetje heb en jullie begrijpen elkaar zo goed dat er geen woorden voor nodig zijn, wie weet Tijmen kom je haar vaker tegen en dan kan je samen heel veel leuke spelletjes doen. Dikke kus en fijne knuffel van Rita en Boefie.
Een reactie posten