Vorige week woensdag kreeg Tijmen zijn chemo op de dagbehandeling. Bij deze chemo moet hij ter controle, aan een bloeddruk en hartslag meter. En ik zag het al gebeuren: Tijmen zijn hartslag was veel te hoog: het begon met 140 en liep op tot 160 -170 in totale rust.
Overleg met de dokter wat dit nou weer kon zijn. Hij had geen koorts, was wel lamlendig ( ik ook van al dat ziekenhuisgedoe....) We waren al ruim twee uur klaar toen eindelijk de dokter kwam zeggen dat we naar huis mochten.
Mij werd het na ruim anderhalf uur wachten te veel. Ik voelde een huilbui opkomen en ik kon gewoon niet meer stoppen. Om niks dus eigenlijk. Ik wilde gewoon zo graag naar huis, weg uit dat stomme ziekenhuis, Ninthe ophalen en naar opa en oma.
Gelukkig was er een andere moeder die vertelde dat ze om precies dezelfde reden, onnodig lang wachten, had zitten janken. Gelukkig herkenning dus, haha!
Daarna op naar opa en oma. De volgende dag, donderdag wilde Tijmen zijn pyama niet uit en was hangerig. S'middags toch maar temperaturen: jawel hoor: 38,6. Ziekenhuis gebeld en we moesten direct komen, terug naar amsterdam en reken maar op een opname.
Daar zaten we dan op kerstavond met z'n allen in het ziekenhuis. De reden dat we gelijk moesten komen was dat Tijmen in complete aplasie zit. Er kwam niet eens een getal uit het apparaat, zei de dokter. Gelijk werd de antibiotica gestart,via het infuus.
Ik was nog heel optimistisch gestemd dat we de volgende ochtend wel weer naar huis mochten, maar we zitten er helaas nog steeds. Alle chemo is gestopt zodat Tijmen z'n bloed een beetje kan bijtrekken, maar helaas wil dat nog niet echt lukken.
Misschien mogen we morgen naar huis, mits de waardes wat zijn gestegen.
Vind het echt zielig om hem vijf dagen geisoleerd in dat kamertje te zien liggen. Het is voor hem echt zo tijd om naar huis te gaan en een keer lekker met leeftijdgenootjes te kunnen spelen.
En arme opa en oma en ninthe zaten met kerst in mijn huis zonder eten! Dat stond allemaal netjes in de koelkast in hengelo, haha. Een kerst om nooit te vergeten, zullen we maar zeggen.;-)
We spreken bij deze af dat we al die pech en narigheid in 2009 achterlaten en gaan voor een fris en gezond 2010!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
Lieve Mascha,
Oh oh oh, wat een ellende toch allemaal, er lijkt geen einde aan te komen he meissie! En natuurlijk kun je je tranen niet bedwingen, het is ook zo heftig allemaal. Onvoorstelbaar hoor wat jullie allemaal door moeten maken. Jij zit nu dus nog steeds in het ziekenhuis bij je kleine, zieke ventje. Wat een stakkertje, vind het echt zo zielig! ik hoop echt verschrikkelijk dat jullie weer snel naar huis mogen. Nou, vreselijk veel stertke ermee, ik denk heel veel aan jullie!!!!!Wat zou het toch fijn zijn als we iets konden doen om de pijn wat te verzachten, nee, om Tijmen gewoon beter te maken!
Hele dikke kus, en veel kracht weer gewenst!
Liefs Marinke
Heeeeeej lief....
Je kan het hoor, je gaat het gewoon redden met die kleine kabouters en over een tijdje, bla bla bla......
Kus ook aan opa en oma Hengelo!
Ik vind het geweldig hoe jullie je er doorheen slaan met z'n allen.
Veel lieve knuffels.
Lieve Mascha
Heee Lieve Mascha,
Foutje van mij sorry, maar wat erg weer voor jullie en vooral voor Tijmen, lieverd ik vind het helemaal niet gek dat jij in huilen uitbarst, dat is heel begrijpelijk hoor meis, ik wens jullie heel veel sterkte en net wat je zegt Mascha, hopenlijk het nieuwe jaar beter voor jullie allemaal, Lieve Tijmen kom op he, je kan het, je bent een kanjer, dikke kuss van Rita en een poot van Boefie.
Lieve Mascha en familie,
Wanneer houdt die narigheid een keer op. We hopen met z'n allen dat 2010 voor jullie een goed jaar wordt. Een stuk minder ziekenhuis opnames en gewoon genieten van elkaar voor zover dat kan. We wensen jullie al het beste en veel kracht en liefde en vooral gezondheid.
Dikke knuffel voor jullie en de kids.
Liefs Naomi
Hoi Mascha,
Ik hoop dat jullie inmiddels weer thuis zijn en het nog een beetje leuk kunnen hebben deze dagen. Het is toch helemaal logisch dat je (ook in het ziekenhuis) een keertje breekt? Het is gewoon te veel wat jullie moeten doormaken. Jullie hebben na alle tegenslag nu wel een keer een flinke portie voorspoed verdiend. Ik hoop dat 2010 dit jullie zal brengen en wens jullie veel fijne momenten samen!
Liefs Elske
Een reactie posten